૨ : ૨૧ - પ્રભુસ્મરણ

ઉમ્ર મારી પૂછશો નહિ
જવાનીમાં જ હું જીવ્યો છું
સંઘર્ષ સાથે લડ્યો છું
કામયાબી પામ્યો છું

  

૨ : ૨૦ - મિત્રો તથા સંબંધીઓ

મિત્રોને ઘણીબધી વાતો કરવાની ઇચ્છા થાય, પણ ઘણી વાતો કરવી કે ન કરવીના વિચારે એમ ને એમ
ધરબાઇ જાય છે. આજ તો મને લાગ્યું કે કહેવું છે તો ચાલ આજે જ કહી દઉં, કાલની કોને ખબર છે.

  

૨ : ૧૯ - જિંદગી પરછાઇ કેરી

આ જિંદગી પરછાઇ કેરી, બહુ સુંદર દેખાય છે
આગળ તો ક્યારેક પાછળ, વચ્ચે થોભી પણ જાય છે...

  

૨ : ૧૮ - સોનાના વરખવાળી વાંસળી

ચોરે, ચૌટે કે ગલીના મોડ પર આપણે ઊભા હોઇએ તો કોઇ ને કોઇ વાતો કરતા હોય કે આજકાલ ધર્મમાં હવે ક્યાંય સચ્ચાઇ કે સત્ય બચ્યાં નથી.

  

૨ : ૧૭ - ‘‘મા’’નો મહિમા

મિત્રો હું જાણું છું કે તમને લાંબું લખાણ કે
લાંબું સાંભળવાનું ગમતું નથી, આથી
આજે ટૂંકમાં લખેલ છે.

  

૨ : ૧૬ - મૃત થતી ગુજરાતી

ઢોલિયો ઢોળી સૂતો હતો, ગગનમાં મીટ માંડી જોતા પૂનમના ચાંદને
કેવા શોભી રહ્યો હતો, જાણે શ્વેત ચાદર બિછાવી આસમાને

  

૨ : ૧૫ - હવે કશું ન થાય

મારુંમારું કરી હું મર્યો હાથ ન લાગ્યું કાંઇ
મોત આવી આંગણ ઊભું હવે કશું ન થાય
માયા કેરી આ નગરીમાં હું અટવાયો હવે શું થાય

  

૨ : ૧૪ - સાધુવ્યથા

ભૂલો પડી ભગવાન એક દી તું આવજે
જોઇ દશા અમારી કંઇક રસ્તો બતાવજે...

  

૨ : ૧૩ - ક્યાં સ્થાન છે તારું

પ્રભુ ગોતતો હતો તને ગગનની ગહેરાઇમાં
મળી ગયો તું તો વરસતા વરસાદની ધારમાં
દેખાય છે તું તો બાળકનાં આંગળાંનાં કેરવાં પર
જ્યારે ફરે છે એ ‘‘મા’’ના ગુલાબી ગાલો પર
 

  

૨ : ૧૨ - અંગૂઠા ને આંગળી વચ્ચે

અંગૂઠા ને આંગળી વચ્ચે પકડી રાખી પેન
લખવા બેઠો લેખ, આ બધી પ્રભુ તારી દેન
હું તો કરતો રહું પ્રેમ તને, વ્યાધિ કરે આ બધી પેન
હું તો જોયા કરું આ બધું તું જ લખાવે લેખ

  

૨ : ૧૧ - છે એક ધક્કાની જરૂર

સંસારમાં ચિંતન કરવા જેવું હોય તો એ છે કે, ‘‘આ સંસાર અનિત્ય છે.’’ આ સંસારમાં કોઇ વસ્તુ નિત્ય નથી. બાળક યુવાન થાય, યુવાન વૃદ્ધ થાય અને વૃદ્ધ મરણને શરણ થાય. આમ મૃત્યુ એ જીવનનો બીજો છેડો છે.

  

૨ : ૧૦ - ‘‘કોરોના’’ કાળ

કડક ચાની ચૂસકી લેતાંલેતાં મગજ કંઇક ઢૂંઢે છે
મળે જો કંઇક નવું તો તમારી સાથે શેર કરવા ચાહે છે
પ્યાર છે મિત્રો સાથે એટલે કંઇક કહેવા માગું છું
‘‘કોરોના’’ના આ કાળમાં સમય પસાર કરવા ચાહુ છું

  

૨ : ૦૯ - જિંદગી એક ખેલ છે

જિંદગી એ તો બાવન પતાંની પ્રભુ તારી રમત છે પ્યારી
કોને કેવા પતાં આપવા એ તારી ગમત છે ન્યારી

  

૨: ૦૮ - નહીં બાળકના ઝબલામાં ખિસ્સાં ...

નહીં બાળકના ઝબલામાં ખિસ્સાં
નહીં કફનમાં ક્યાંય ખિસ્સાં
નહીં જૈન સાધુનાં કપડાંમાં ખિસ્સાં
કોઇએ પૂછ્યું આમ કેમ?
જવાબ મળ્યો...
 

  

૨ : ૦૭ - શાંતિની શોધ

‘‘કોરોના’’નો કેર નથી, કેર છે આ બધી મહાસત્તાઓનો,
કીડો ખદબદે છે અંદર, બની મહાસત્તા બધા પર રાજ કરવાનો.

  

૨ : ૦૬ - સંસાર ...

સંસારમાં અનેક તાણમાં જીવું છું
વેદનાના પરિભ્રમણમાં ફેરફુદરડી ફરું છું
લાગુ ભલે શાંત ભાઇઓ બહારથી
અનેક સંઘર્ષમાં જીવું છું અંદરથી
જે હથિયાર ફેંકી દે છે તેની સાથે કોઇ લડતું નથી
 

  

૨ : ૦૫ - જ્ઞાનમાં અહંકાર ...

જ્ઞાનમાં અહંકારની લાળ ભળી જાય તો ઝેરનું કામ કરે છે, જેમ ગરોળીની લાળ દૂધમાં ભળતાં દૂધ ઝેર બની જાય છે
અને આ જ જ્ઞાનમાં નમ્રતા, વિનયની લાળ ભળે તો મધની લાળ જેવું કામ કરે છે.

  

૨ : ૦૪ - ઇતિહાસનાં પાનાં

મારું જ લખેલું ક્યારેક મને જ બહુ ગમે છે
હૃદયના મારા જ ભાવો શબ્દોમાં ઊતરે છે...
 

  

૨ : ૦૩ - આપણે સૌ સાથે રહીને માણીએ...

આ વાત મારી છે, આ વાત તમારી છે
આ વાત આપણી છે
એક ફૂલ તમારું એક ફૂલ મારું છે
 

  

૨ : ૦૨ - એક જ ડિક્‌શનરીના શબ્દો

ઘણી વાર આપણે કોઇ કવિની કવિતા વાંચતા હોઇએ કે કોઇ લેખકનો લેખ કે બુક કે કોઇ શાયરની શાયરી વાંચતા હોઇએ ત્યારે જરૂર લાગે કે આ ક્યાંક વાંચેલ છે, સાંભળેલ છે, પણ આમ જુઓ તો દરેક સાહિત્ય એક જ ડિક્‌શનરીના શબ્દોથી વિશેષ કંઇ નથી. એવી કઇ કવિતા છે કે જેના શબ્દો ડિક્‌શનરીમાં ન હોય. એવા ક્યા લેખ કે શાયરી કે બુક છે જેના શબ્દો ડિક્‌શનરીમાં ન હોય. હોય જ. ફરક એટલો છે કે દરેક કવિ, લેખક કે શાયર પોતપોતાની સૂઝબૂજ પ્રમાણે શબ્દોને ગોઠવે છે, પોતાની બુદ્ધિથી વાક્યને ગોઠવે છે, પોતાના વિચારોથી શણગારે છે. જેને આવું ગોઠવતા આવડી જાય એ મોટો લેખક કે કવિ અને જેને બરાબર ન આવડે તે નાનો.